ekpizo.gr/blog

 

Στην τελευταία καταχώρηση αυτού του blog για το «Εικονικό νερό» κάναμε λόγο για την εικοσαετή δράση της ΕΚΠΟΙΖΩ για τον αγώνα της εναντίον του ξέφρενου καταναλωτισμού. Αυτή η συνεχής και εναγώνια προσπάθεια έλκεται κατεξοχήν από τον αλόγιστο τρόπο που αναπτύσσεται η αγοραστική μας συμπεριφορά ως καταναλωτών, με αναπανόρθωτες επιπτώσεις στο περιβάλλον, στην υγεία, την οικονομία, την κοινωνία, οι οποίες, αν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα, θα επιφέρουν την οικολογική και όχι μόνο καταστροφή ολόκληρου του πλανήτη μας.

 

Η ΕΚΠΟΙΖΩ, που με τις αδιάλλειπτες πράξεις και αγώνες της ανά τον χρόνο αποδεικνύεται όχι μόνο δραστήρια, αλλά και αποτελεσματική, μέσω της φιλοσοφίας της, προτείνει ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης που είναι βιώσιμο και οικολογικά προσανατολισμένο.

 

Το φιλμάκι που μπορείτε να δείτε παρακάτω (αν και απευθύνεται σε Αμερικάνικο κοινό), δείχνει πως επιδρά η αλόγιστη κατανάλωση στο περιβάλλον και γενικότερα στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Το φιλμάκι μπορείτε να το δείτε και στο: http://www.storyofstuff.com/

 

 

Αλλά πιο είναι το μοντέλο που προτείνεται;

 

Είναι ένα μοντέλο μετα-υλιστικό.

 

Ο μετα-υλισμός είναι μια οικονομική φιλοσοφία που τονίζει την ποιότητα της ζωής και των περιβαλλοντικών ζητημάτων σε αντίθεση με τις υλιστικές οικονομικές φιλοσοφίες που έχουν ως στόχο την απόκτηση όλο και μεγαλύτερου εισοδήματος, όλο και περισσότερων υλικών αγαθών.

 

Οι μετα-υλιστές δίνουν προτεραιότητα σε αξίες, όπως, η κυριαρχία των ιδεών έναντι του χρήματος, η διατήρηση ενός καθαρού και υγιούς περιβάλλοντος - επιτεύξιμες βέβαια μόνο μέσω ενός ενεργού πολίτη -, παρά σε αξίες που συνδέονται με τη φιλοσοφία της συνεχούς οικονομικής ανάπτυξης (μεγέθυνση),της ισχυρής εθνικής άμυνας, κλπ.

 

Αυτό φέρνει στο προσκήνιο την ιδέα της «νέας οικονομίας» που αναπτύχθηκε στη δεκαετία του ‘90. Ο όρος «μετα-υλισμός» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον πολιτικό επιστήμονα Ronald Inglehart το 1970.

 

Μια από τις κύριες υποθέσεις του ήταν ότι οι άνθρωποι δίνουν μεγάλη προτεραιότητα στα πράγματα, τα οποία στερήθηκαν στα νιάτα τους. Επομένως, ο Inglehart υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι που μεγάλωσαν μετά από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο έχουν γενικά έναν πιο μετα-υλιστικό προσανατολισμό από τους ανθρώπους που μεγάλωσαν πριν, επειδή δεν μεγάλωσαν σε περίοδο υλικής στέρησης.

 

Αν αυτή η υπόθεση είναι σωστή, στην Ελλάδα η μετα - υλιστική θεώρηση θα είναι αρκετά νεότερο φαινόμενο, αφού η υλική ευημερία εμφανίστηκε στην χώρα μας με καθυστέρηση κάποιων 10ετιών μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 

Μετά δε από την υλική ευημερία, που ακόμη βιώνεται σε κάθε κοινωνία σήμερα με τον ξέφρενο καταναλωτισμό και την απληστία των ανθρώπων για τον κορεσμό των πραγματικά πλασματικών αναγκών τους έρχεται βέβαια η αναζήτηση μιας καλύτερης ποιότητας ζωής, απαγκιστρωμένης από αυτόν τον ξέφρενο καταναλωτισμό. Πλέον ερχομαστε αντιμέτωποι με τις καταστροφικές επιπτώσεις του, μεταφραζόμενες παγκοσμίως στις τεράστιες κλιματικές, οικολογικές, κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές, που ήδη βιώνουμε και που πιθανότατα μας οδηγούν σε ταξίδι χωρίς επιστροφή, αν δεν γίνει κτήμα μας μια κουλτούρα οικολογικά προσανατολισμένη.

 

Και όπως συχνά κάνουμε σε αυτό το blog, και πάλι θα φιλοξενήσουμε ένα χιουμοριστικό βίντεο - αυτή την φορά ένα μιούζικαλ για τον καταναλωτισμό!

 

   

Το Blog «Ποιότητα Ζωής» συντάχτηκε από τον Χαράλαμπο Φωκά, για την ΕΚΠΟΙΖΩ.

 

The blog “Quality of Life” was written by Caralampo Focas, for the consumers’ association EKPIZO.